چند روزی بود که در اخبار می‌خواندم شاهین نجفی محکوم به ارتداد شد. با توجه به این‌که اخبار دنیای سیاست را چندان دنبال نمی‌کنم اطلاعی از  این‌که این حکم ربطی هم به دنیای موسیقی داشته باشد نداشتم. مسئله آن‌قدر تکرار شد و بازی‌های رسانه‌ای آن‌قدر شدت گرفت که به فکر جست‌و‌جو و تحقیق افتادم و به لطف دنیای اینترنت قضایا به سرعت برایم معلوم شد.

ظاهراً یکی از زیرزمینی‌ها که در زمینه موسیقی رپ فعالیت می‌کند آهنگی موهن در باره یکی از ائمه خوانده است. فارغ از این‌که ماهیت موسیقی رپ در ایران یک ادای شبه روشنفکری است اثر نه ساختاری درست و درمان دارد و نه کاری قابل تامل است و حتی به یک‌بار شنیدن هم نمی‌ارزد. این آهنگ حاصل جوگیری چند جوان در هنجارشکنی اجتماعی است بدون احترام به آرا و نظرات دیگران. همین و بس. 

زمانی سرگئی آیزنشتاین - کارگردان، تدوین‌گر و نظریه‌پرداز روسی- تئوری مونتاژ جاذبه را با گوشه‌ چشمی به خوشنویسی ژاپنی ارائه داد . طبق نظریه او می‌توان دو نمای مختلف را کنار هم قرار داد و به نتیجه‌گیری جدیدی رسید. مثلا اگر شما در نمایی چشمان حریص یک فرد و در نمایی دیگر یک لیوان آب را مشاهده کنید، به طور ناخودآگاه به احساس تشنگی و ولع آن فرد به نوشیدن آب فکر خواهید کرد. نظریه او در آثارش نیز پیگیری شد و تا بدانجا پیش رفت که با آهنگ‌ساز مورد علاقه‌اش سرگئی پروکفیف بر سر تدوین فیلم و هماهنگی نت به نت موسیقی با تک‌تک نماهای فیلم در چندین فیلم همکاری نزدیک داشته باشد.

خلاصه نظریات آیزنشتاین و رابطه تنگاتنگ موسیقی و فیلم را می‌توانید در این فایل مشاهده کنید. راستش تا قبل از دیدن این فیلم فکرش را هم نمی‌کردم که نی‌نوای علیزاده این قدر قابلیت تبدیل به موسیقی یک فیلم مستند در باره خرس‌ها را داشته باشد!! این کشف و شهود را مدیون دست‌پخت هنرمندان رسانه ملی در شبکه مستند هستم (انتظارم از شبکه مستند بسیار فراتر از اینها بود؛ چه در این مدت برنامه‌های خوب کم از آن ندیده‌ام). تاریخ پخشش هم مربوط به اسفند 90 است. باور کنید مونتاژ نکرده‌ام و عین واقعیت را در این فیلم مشاهده می‌کنید.

جشنواره موسیقی فجر امسال هم رونمایی شد. جشنواره بیست‌و هفتم از 24 تا 30 بهمن در تهران و کرج برگزار شد. نکته قابل توجه در این دوره نحوه نمایش و بازتاب آن در رسانه ملی بود. برنامه گام 7 هر شب، جشنواره را از شبکه آموزش (که انصافا کم‌کم به شبکه خوبی تبدیل می‌شود) وقایع‌نگاری کرد . فارغ از تمام مسائل و گروه‌های شرکت‌کننده در جشنواره روی سخنم در نحوه انعکاس این رویدادها در رسانه‌ای است که از موسیقی به‌عنوان پر کردن زمان بین‌ برنامه‌ها استفاده می‌کند.
به هر روی اخبار و رویدادهای جشنواره امسال مثلا از شبکه آموزش پخش شد. نکته جالب طبق معمول در نحوه نمایش گروه‌های اجرا کننده بود؛ به طوری که بیننده قادر به تشخیص سازها که هیچ، قادر به تشخیص خود نوازنداگان هم نبود. سوالی که مطرح می‌شود این است که آیا واقعا اصرار بر پخش این برنامه با این وضعیت چیزی غیر از پر کردن زمان پخش شبکه نیست؟ و سوال دیگر اینکه اگر نمایش سازهای موسیقی اشکال دارد آیا این اشکال برای حضاری که در سالن به تماشای برنامه نشسته‌اند وجود ندارد؟ واقعا شترسواری با این روش معنا دارد؟ ما که متحیریم!!

در آلمان نامه‌ای از آخرین سال‌های زندگی بتهوون پیدا شد. محتوای نامه پیش از این شناخته شده بود، اما بازیافتن اصل نامه‌ی آهنگساز بزرگ، رویدادی هیجان‌انگیز است. این نامه به زودی برای تماشای همگان به نمایش گذاشته می‌شود.
نامه‌ای که از لودویگ وان بتهوون (۱۸۲۷ – ۱۷۷۰) آهنگساز بزرگ آلمانی به دست آمده، پیش از این برای کارشناسان آثار این آهنگساز بزرگ شناخته شده بود و رونوشتی از آن وجود داشت. ده‌ها سال گمان می‌رفت که اصل نامه از بین رفته است، اما به تازگی نامه‌ی مزبور به همت یکی از دوستداران بتهوون پیدا شده و در اختیار یک نهاد فرهنگی قرار گرفته است.
بتهوون نامه را به پاریس خطاب به نوازنده و آهنگسازی به نام فرانتس آنتون اشتوکهاوزن نوشته است. آهنگساز بزرگ در نامه از دوست خود می‌خواهد که به او در فروش آخرین اثرش، "مسا سولمنیس" کمک کند. بتهوون در نامه می‌گوید که این قطعه موسیقی مذهبی بهترین اثری است که تا آن زمان تصنیف کرده است.
بتهوون این نامه شش صفحه‌ای را در سال ۱۸۲۳، یعنی ۴ سال پیش از مرگ، به روی کاغذ آورده و در آن از بیماری و بی‌پولی شکوه کرده است. بتهوون در زمان نگارش این نامه ناشنوا بود و در نامه از دردی در چشمان خود شکوه می‌کند. او در نامه می‌نویسد که به خاطر نیاز مالی و وضع ناگوار جسمی از دوستان خود انتظار یاری دارد. او اشاره می‌کند که به خاطر تعهدات مالی و کمک به معیشت اطرافیان و بستگان خود به پول بیشتری نیاز دارد.
بتهوون در زمان زندگی به اوج شهرت رسید، اما به ثروت و رفاه دست نیافت. او مانند هر هنرمند بزرگی مایل بود از یاری اشراف و درباریان بی‌‌نیاز باشد و تنها به دوستداران واقعی موسیقی تکیه کند. اما تحقق این آرزو در اروپای آن روز آسان نبود. معروف است که آهنگساز بزرگ به خاطر دریافت حق تألیف آثار خود، مدام با ناشران و مجریان موسیقی در کشمکش بود.
نوادگان اشتوکهاوزن، نسل پس از نسل، نامه بتهوون را بی آن که از محتوای آن باخبر باشند، جزو ارث خانوادگی محفوظ نگاه داشتند تا این که به تازگی با باز کردن مجموعه‌ای از میراث خانوادگی نامه‌ی گرانبهای آهنگساز بزرگ را کشف کردند.
این نامه، مانند سایر نامه‌های بتهوون، آشفته و نامرتب است و در آن خطاهای املایی و انشایی دیده می‌شود. او زیاد در بند خوش‌نویسی و دستخط خود نبود. متن نامه‌های بتهوون معمولا پوشیده از خط‌های درهم برهم است. اغلب ذهن ناآرام و شتابان او از قلم او پیشی می‌گیرد.
بتهوون تحصیلات مرتبی نداشت. او به خاطر نیاز خانواده ناگزیر شد هرچه زودتر تحصیل را رها کند و به کار نوازندگی بپردازد تا با کسب درآمد به خانواده خود کمک کند.
دستخط اصلی آثار موسیقی بتهوون میلیون‌ها دلار ارزش دارند و بسیاری از آنها در موزه‌های سراسر جهان نگهداری می‌شوند. ارزش نامه‌ی نویافته‌ی بتهوون بیش از ۱۰۰ هزار یورو (حدود ۱۵۰ هزار دلار) تخمین زده می‌شود.
نامه بتهوون از روز ۱۸ ژانویه (۲۸ دی) در "انستیتوی برامس" در شهر "لوبک" (شمال آلمان) برای عموم به تماشا گذاشته می‌شود و از ۲۹ ژانویه در موزه‌ی انستیتوی مزبور نگهداری خواهد شد.